16. jul, 2014

Maryam Hassouni

Ik heb obsessies. Zo dat is eruit. Als het werk van een acteur of filmmaker mij aanspreekt, wil ik meteen alles zien wat ze ooit gemaakt hebben. Dat ligt nu eenmaal in mijn aard. Maryam Hassouni zag ik voor het eerst in de tv-serie Dunya & Desie. Ze had iets kwetsbaars dat mij raakte, en zelfs als ze niet veel zei, kon je veel aflezen in haar ogen. Genuanceerd acteren noemen ze dat. In Offers speelt ze een zelfmoordterroriste, een rol die bekroond wordt met een Emmy Award. Ook daarin weet ze de nuance te leggen tussen de krachtige en zachtaardige kanten van het personage. In Op Een Goede Dag, een film over het omstreden verbod op hoofddoekjes, zit een scene waarin haar personage gedwongen wordt haar hoofddoek af te doen. Ze doet haar uiterste best om niet te huilen, en speelt dat op zo'n hartverscheurend mooie wijze, dat ik er zelf bij zat te janken. En geloof me, dat gebeurt niet vaak. Maryam Hassouni lijkt, net zoals zoveel mensen om mij heen, een strijd te leveren om haar identiteit vorm te geven en doelen te stellen. Wie ben ik, waar ga ik naar toe, is dit het nu? Vragen waar ik als veertiger weinig mee heb, maar wel begrip voor kan opbrengen. Na een aantal succesvolle rollen in films en tv-series verdween ze ineens een tijdje van de radar. Ze liet alles achter om een opleiding te gaan volgen aan de William Esper Studio in New York. Deze vrouw heeft dus ook nog eens ballen! Maar gelukkig zette ze uiteindelijk weer voet op Nederlandse bodem. Zo op het eerste gezicht zelfverzekerder, maar gelukkig nog wel met die mooie kwetsbaarheid. 

Foto's uit de voorstelling ' Een Teruggedachte ' : Marjolijn van Dijk